Fransen op bezoek in Nederland

Zo nu en dan ga ik naar Nederland om familie en vrienden te bezoeken. Het is altijd een feestje, een warm bad om er te zijn. En telkens is er weer wat veranderd. Dan stel ik weer domme vragen aan mijn bekenden over hoe het zit met dit of dat wat ik nú weer heb gezien. Maar het leukste is om er met een Franse kennis heen te gaan, want zij merken dingen op die ik niet (meer) zie.

Altijd maar weer Amsterdam…
Ik krijg hier vaak te horen: “Nederland? Oh wat leuk, zijn wij ook geweest”. “Waar dan?” is altijd mijn tegenvraag. “Oh in Amsterdam, zo mooi!”. En dan ben ik nooit te beroerd om te zeggen dat ze Amsterdam hebben bezocht, fijn, maar dat dat niet representatief is voor Nederland. Ze moeten nog een keertje terug…
Iedereen kent de “Naktwakt” of het “Musée Van Ghogheuh”. Soms komt ook het melkmeisje langs.
En natuuuuurlijk de koffieshops en de Wallen. Eerlijk is eerlijk: de meeste Fransen denken dat drugs in Nederland volkomen geaccepteerd zijn, dat iedereen altijd euthanasie kan vragen en dat Nederlandse vrouwen vrij gemakkelijk de koffer induiken.

Voorbeeld: de verjaardag van mijn dochter
Toen mijn dochter haar 16e verjaardag wilde vieren, zouden er ineens vele tientallen gasten aan komen zetten op ons terrein. Gelukkig vroeg ze ons bijtijds of dat geen probleem was. Na enig doorvragen bleek dat de jongelui hier verwachtten kilo’s cannabis aan te treffen en hele sloten alcohol, want Nederlanders. Toen we haar vertelden dat het goed zou zijn dat beeld ietwat bij te stellen, namelijk geen cannabis and the like, noch alcohol, maar cola, chips, een geweldig kampvuur en goede muziek, taande de belangstelling enorm. Shocking.

Beeldvorming en vooroordelen
Gelukkig denkt niet iedereen dat we “zo” zijn, maar het is wel storend in het dagelijks leven, die vooroordelen. Ik probeer bij goede vrienden uit te leggen hoe het wèl zit met drugswetgeving, euthanasie-regelgeving en andere zaken, maar ik heb het opgegeven om de hele bevolking er anders over te laten denken.

Fransen in Nederland
De mensen die ik tot nu toe heb meegevraagd, raken niet uitgekeken in de Albert Heijn. “Ongelofelijk, je hoeft het eten alleen nog maar door te slikken”, was het commentaar van een vriendin bij het zien van al die schappen met kant-en-klaar.

Natuurlijk is het Van Gogh museum stunning, maar ik neem ze stelselmatig mee naar het Panorama Mesdag in Den Haag. Altijd leuk om de reactie te zien! En inderdaad verbaas ik me met hen over het feit dat ook veel Nederlanders dit niet kennen.

Opmerkelijke zaken voor Fransen
Wegens familiebanden komen ze met mij vooral in Oost Nederland, en onder andere op de Wadden.
– Wandelende eilanden, jeetje, amazing.
– En je staat zomaar ineens met één voet in Duitsland!
– Wat is Groningen (Ghroningue) mooi… en plat. Je ziet zelfs in het echt hier dat de horizon een beetje krom is.
– Wat een schitterende intacte kathedralen (Den Bosch, Bois-le-Duc), geen verfbladdertje te zien.

– Wat zijn al jullie huizen perfect onderhouden… en schoon.
– Schattig die veerpontjes over de rivieren. Wat een magnifieke rivierlandschappen, je stapt zo een 17e eeuws schilderij in!
– Wat eten jullie vroeg! Hoe laat gaan jullie eigenlijk naar bed?
– Raar zeg, je kunt bij iedereen zomaar naar binnen kijken! Er zijn wel gordijnen in plaats van luiken, maar ze doen ze niet dicht. Je kunt zelfs zien waar ze naar kijken op TV! (Maar het is niet de bedoeling dat je stilstaat voor een raam en een en ander uitgebreid gaat bestuderen, kom, we lopen nog even).
– Ik dacht dat het rond Parijs druk was, maar de Randstad (Râânstàd) kan er ook wat van.
– Zeg, wat een raar fenomeen, die “spiets-strokèn”. Je legt een weg aan en je wilt er zuinig op zijn, want niemand mag hem gebruiken.
– Et ben… mensen zijn wel eens erg direct, als je uit een trein stapt. Ik werd gewoon aan de kant gedrukt en niemand zegt “sorry”.
– Ik vind het wel wat hebben, hoor. Jullie zeggen gewoon je en jij tegen iedereen, zoals in het Engels. Geen verschil in you en you. Dat zou in Frankrijk echt niet kunnen.
– Nederlanders zijn gewoon altijd goed gemutst. Er komt zo snel een glimlach op jullie gezichten.
– Zullen we een fiets huren? Lijkt me geweldig!
– Er wordt bij jullie gewoon ALTIJD gegraven ergens. Of werk aan de dijken, of aan de polders, of aan de weg. Zelfs een tweejarige krijgt al een graafmachientje en gaat er driftig mee aan de slag.
– Ze begrijpen echt geen woord Frans, hè? Als er nog Fransen denken dat ze een wereldtaal machtig zijn, moeten ze eens in Nederland langsgaan.
– Waanzinnig, IEDEREEN spreekt Engels! Moet je bij ons eens om komen. En ik vind het zo lief dat ze al die moeite voor mij doen (dat is geen moeite, honey, dat gaat vanzelf).

Zelf ervaren?
Het komt voor dat gasten even in gesprek raken met mijn Franse vrienden aan de rand van het zwembad. Gelukkig spreken ze dan Engels. En dan worden er tips uitgewisseld voor een volgend bezoek aan Nederland. Ik kan niet blijer worden! Lang leve Europa.