Le Calvaire

Net achter Gîtes la Françonne ligt een heuvel, le Calvaire genoemd, die eruit ziet als een maanlandschap. De grondsoort heet hier saffre, wat in Limburg zavel wordt genoemd, keihard en gecompacteerd zand, dat met de wind erodeert in heel vreemde vormen. Bovenop die heuvel staat een klein kapelletje, dat vroeger diende als één van de kruiswegstaties als gelovigen op Aswoensdag op bedevaart gingen in de omgeving. Het stuk grond en de kapel zijn jarenlang een twistappel geweest, want dit prachtige plekje was ontoegankelijk gemaakt. De manier waarop dat ging en waarop de openstelling weer geregeld is, doe ik in deze blog uit de doeken.

Uitzichtpunt
Behalve het kapelletje is er rondom zicht op de prachtige omgeving. Als zo’n markant uitzichtpunt niet meer toegankelijk is, dan heb je verschillende belanghebbenden tegen je in het harnas gejaagd. Niet in de laatste plaats mensen zoals ik, die toeristen ontvangen die graag mooie plekjes bezoeken.

Eigenaar?
De toenmalige eigenaar van dat terrein, ik noem hem hier even Monsieur P, we praten over 2002, besloot er een jachthondenfokkerij te beginnen. Na overleg met zijn bevriende jachtgenoot, de burgemeester van Mirabel, die het allemaal best vond zonder ook maar iemand te raadplegen, omheinde hij dit stuk grond, misschien een hectare groot, met een hoog hek en dat was dat. Enige maanden later bleek echter dat de Franse hondenfokkerijvereniging niet accoord ging met zijn keuze voor nu net dit terrein, omdat er te weinig schaduw en water zou zijn. Het hek bleef staan en gebeurde er niets meer. Nou ja, niets.

Het ontstaan van de ASPMP
Een dorpsgenoot wond zich vreselijk op over dit zomaar, en zijns inziens onrechtmatig, afblokken van deze ruimte, zodat ook de kapel, in Frankrijk staatsbezit, ineens niet meer toegankelijk was. Het gebouwtje zou bovendien verkommeren, terwijl 2 cypressen ernaast zo nu en dan water behoefden.

Niemand kon er nog bij. Monsieur P hield voet bij stuk, gewoon uit nijd en frustratie om zijn mislukte project, en de zaak bleef dicht. Zo ontstond een belangenvereniging in het dorp, die steeds formeler en groter werd, omdat er immers een “élu” (de burgemeester van Mirabel, die in Frankrijk een verkozen persoon in die functie is) bij betrokken was. Monsieur P deed alsof zijn neus bloedde en reageerde helemaal nergens op. De burgemeester schoof de zaak ook nauwlettend door naar anderen van de Raad of zijn personeel. Kortom, dat schoot niet op.

Dik 13 jaar soebatten
Elke 3 maanden een vergadering, een heus bestuur, steeds meer leden in de tent, steeds meer post over en weer tussen de ASPMP (Association du Patrimoine de Mirabel et Piégon) en de gemeente.

Uiteindelijk zijn er 3 rechtszaken geweest, aangespannen door de ASPMP tegen de gemeente. Stukken uit de kadasterarchieven in La Mairie zijn zelfs verdwenen of liever gezegd, verduisterd! Totdat er een nieuwe voorzitter van de ASPMP kwam, een aimabele man, maar iemand die je je niet als buurman wenst wegens zijn pitbull-achtige vasthoudendheid, die de zaak eens grondig ging uitzoeken.

Alweer: eigenaar???
Uit in Valence (onze departementale hoofdstad) opgediepte en bestudeerde kadasterstukken bleek dat Monsieur P eigenlijk helemaal de eigenaar niet is. Hij (of zijn vader) claimde dit terrein sinds het einde van WOII, toen allerlei stukken grond die zogenaamd aan niemand meer behoorden (suivez mon regard zouden ze hier zeggen, in het Nederlands een vinger onder het oog houden en het ooglid licht naar beneden trekken, “jaja…”) werden toegewezen aan andere belanghebbenden.
Dit stukje grond viel een beetje tussen wal en schip maar behoorde en behoort nog steeds… aan de gemeente. En omdat er geen enkele verandering over gedocumenteerd was, maar nabijgelegen percelen wel aan de hondenfokker-boosdoener waren toegewezen, claimde deze Monsieur P voor het gemak ook het eigendom van dit perceel.

Wie knokt tegen wie
Dus uiteindelijk heeft de man een perceel omheind wat niet van hem was, heeft de burgemeester toestemming gegeven over een kwestie waar hij de raad over had moeten informeren, zoniet om toestemming had moeten vragen en hebben we jarenlang geknokt, als vereniging, tegen de verkeerde personen.

Open
Het hek is nu provisorisch op een achternamiddag door iemand open gemaakt, je kunt weer op het terrein komen. Intussen, na dik 15 jaar, is er een prachtige natuurlijke vegetatie gekomen die beschermd zou moeten worden.

We willen ook niet dat het zo open wordt als het vroeger was, in verband met de plaatselijke crossbrommerjeugd. Maar de cypressen hebben helaas het loodje gelegd en de kapel is verkommerd.

Opknapbeurt
Er is subsidie uit een patrimoine-potje (erfgoed) toegezegd en we kunnen theoretisch beginnen met een opknapbeurt. Het formidabele uitzicht is in elk geval alweer te bewonderen.

Zelf ervaren?
Een wandelingetje van ca. een half uurtje en u staat bovenop de Calvaire. Het is een prachtplek.

Vlak naast de kapel is een soort open graf met le gisant, een liggende mensenfiguur in steen, waarschijnlijk bedoeld geweest als einde van de bedevaartstochten in de Goede Week. Deze gisant is uniek in Frankrijk.