They leave their brains at home

In de Provence komen heel veel bezoekers genieten van het heerlijke klimaat, de natuur en de cultuur die we hebben. Ook Britten vind je hier veelvuldig. Zij logeren meestal bij “kinsmen”, dat wil zeggen, in huizen die van Engelsen zijn, gevonden via een website Chez Nous (spreek uit “sjeejnoe”) genaamd. Die Engelse eigenaren ken ik soms en zij klagen meer dan gemiddeld, vind ik, over het bezoek en hun ervaringen daarmee. Soms zijn hun verhalen hilarisch. Fransen en het Engels, of de Engelsen, gaan ook niet altijd zo bijster goed samen, heb ik gemerkt. Een inkijkje vanuit de Franse wereld naar de Britse toerist en de relatie met hun taal.

Wijn proeven
Dagelijks wordt Britse (nou ja, Noord-Ierse) verhuurcollega T gebeld door haar gast die een kilometer of 8 verderop zit in één van haar verhuurpanden. Over de meest triviale dingen als “waar kan ik vuilniszakken kopen” tot “hoe moet ik hier een lamp indraaien”. Ze blijft geduldig haar gast te woord staan.
Na een dag of 10 komt er op een avond een telefoontje van deze zelfde gast over het onderwerp wijn proeven.

Ze hebben een bordje langs de weg zien staan en het lijkt erop dat ze ergens gratis wijn kunnen proeven. Maar weet T misschien waar het precies is? Het was een plaatsje.
“Welk plaatsje?”
“We weten het niet meer precies maar het begint met een S”.
“Ah. Seguret, Sablet, Saint Maurice, Saint Pantaléon…”. Nee, dat is het allemaal niet.
“Oh, mijn man weet het weer! Soirey (uitgesproken als swári)”.
T begreep het gelukkig meteen: Soirée (de dégustation), dus wijnproefavond: dat is geen plaats, en zo was ze weer bij af.
Overigens kun je hier overal gratis en te allen tijde wijn proeven in caves.

De pizzadoos
Zelfde T wordt gebeld door een van haar andere gasten, zo’n 25 kilometer verderop. “Onze diepvrieskast sluit niet meer”. Hoe kan dat nou?
“Is er iets verbogen?”, probeerde zij op afstand de zaak op te lossen, want 25 kilometer heen en ook weer terug voor iets kleins is geen pretje.
“Nee hoor, maar we snappen het niet, hij sluit echt niet”.
Dus toog T in haar auto naar de gast.
Bij aankomst bleek dat ze pizza hadden gegeten en de restanten met doos en al in de diepvries hadden gestopt.

Toen ging de deur van de diepvrieskast niet meer goed dicht, want het karton was te groot. Doos ombuigen en hoppa, het werkte allemaal weer.

Common sense
Het overkomt haar en Britse verhuurcollega’s dus vaak dat gasten de meest eenvoudige dingen toch even navragen. Ze verzucht dan ook geregeld: “They leave their brains at home”. Or their common sense?
Wat ik veelvuldig zie is dat Engelsen liever een betaalde gids nemen dan zelf zomaar op de bonnefooi dingen ondernemen. Daarom wellicht hebben we hier maar liefst 2 wijngidsen, Brits uiteraard, die elk een deel van het Rhône-gebied bestrijken, Paul en Philip.

Aanbod supermarkten
Dat hier nogal wat Britten komen, echter weer niet zoveel als in de Dordogne, zie je ook aan een schap in elke plaatselijke supermarkt met cream crackers, pickles en ander Engels spul.

Een Fransman begrijpt hier helemaal niets van. Het is niet eens lekker, verbaast ie zich. Maar ze kunnen blijkbaar niet zonder, hoor je hem denken.

Mount Ventox
Als mensen aankomen in de streek valt ie wel op, de Mont Ventoux. Een Engelsman wilde het echter zeker weten: “Is that Mount Ventox?”, vroeg hij me vriendelijk.

Yes, that is Mount Ventox, Sir. Sindsdien is de Ventoux voor mij stiekem zo blijven heten.

Engelsen en huizen kopen
In Great Britain willen veel mensen de eeuwige fog and rain ontvluchten. Ze zoeken hier dus veelvuldig naar tweede huizen. Het liefst lekker kakkineus in de Luberon of aan de Côte d’Azur, wie-doet-me-wat, maar voor velen is dat financieel niet meer te behappen. Ze komen dus steeds meer onze kant op, als ze al niet bij al die landgenoten in de Dordogne blijven hangen.

Daar is de invasie gewoonweg onthutsend: café’s, pubs, hotels en restaurants worden gerund door allemaal Engelsen. English spoken here. Zo ver is het rond Mirabel nog niet.

Frogs
Ze noemen de Fransen frogs, omdat Fransen kikkerbillen eten. Ze denken ook vaak dat ALLE Fransen dat elke dag op hun menu hebben staan. Mij is niet bekend of Fransen een term voor Britten hebben.

De Bretonnen hebben dat vast wel, want de historisch niet zo geweldige ervaringen tussen de Britten en de Bretonnen leiden toch tot een zekere mate van vooroordelen over en weer.

Brexit
“Le Breksíete” wordt toch wel algemeen beschouwd als een grote fout door de meeste Fransen, behalve natuurlijk door hen die vinden dat Frankrijk hier ook bij aan zou moeten schuiven en de EU verlaten, le Frexit. Maar dat is hier een hele kleine minderheid.
In het afgelopen jaar heeft een record aantal Britten de Franse nationaliteit aangevraagd om problemen voor te zijn wanneer ze er niet meer bij horen. Van zo’n 200 aanvragen per jaar werd een trend gestart in 2016, met 1363 aanvragen in plaats van al 385 in 2015. In 2017 3000 stuks, dus 2018 mocht waarschijnlijk rekenen op nog veel meer.

Engels spreken
Wie in Frankrijk naar school gaat krijgt Engelse les, jawel, u gelooft het niet maar het is zo. Ik heb eens een Franse lerares Engels gesproken, die uit liefde voor de Britse cultuur voor die taal had gekozen. Ze doet haar best, maar de lesmethoden zijn nog steeds erg grammatica-vertaalmethode gericht, iets wat in Nederland al in de jaren 70 was losgelaten. Dus er is te weinig taalvaardigheidstraining in spreken en luisteren. Veel te weinig. Bovendien vaak met een zwaar Frans accent.

Mijn dochter sprak op een dag twee soorten Engels: dat wat ze hier op school leerde en dat wat ze thuis en op TV meekreeg. Dat eerste omdat anders haar klasgenoten haar niet zouden begrijpen.
Als een film in de bioscoop te zien is voor kinderen wordt ie altijd nagesynchroniseerd in het Frans. Een punt van grote ergernis hier ten huize, want wij willen geen Frans sprekende Harrý Pottèr.
Zoals al eens gezegd wordt op de radio half-half gedaan, half Engelstalige muziek en half Franstalig.

Generatieverschil
Mensen op het platteland van pakweg 50 jaar en ouder hebben vaak moeite met het Engels. Ze vermijden het liever dan dat ze voor joker willen staan doordat ze iets stoms zeggen. Dat is de reden onder andere waarom veel buitenlanders denken dat Fransen arrogant zijn. Dat zijn ze niet, ze zijn alleen bang om af te gaan. Jongeren worden geacht het Engels beter te beheersen. Dus als u iemand de weg wilt vragen kunt u het beter bij een jongere persoon proberen.
Alhoewel: zooo praktisch als je gebeld wordt door één of ander call center, je weer eens zonnepanelen of zo aangesmeerd krijgt en dan vriendelijk vragen: “Sorry I don’t speak a word of French, do you speak English?”. Zo hou ik mijn goede humeur en haken ze ALTIJD af aan de andere kant. Dus niet elke jongere is het Engels machtig, of… ze worden er niet voor betaald om moeilijk te moeten doen.

Zelf ervaren?
Als je Britten in winkels tegenkomt zijn ze meestal met een stel of een groep. Het is voor mij ronduit geestig om ze in een supermarkt of op de markt de uitgestalde producten te horen bespreken, want ik luister er met Franse oren naar. En zie vaak Franse streekgenoten achter hun kraam vriendelijk afwachtend kijken, totdat ze licht in paniek schieten wanneer een Brit het woord tot hen richt. Bon Dieu, als ie maar Frans kan!!!