Honneponnen die Bretonnen

Als je in Frankrijk woont moet je ook andere landschappen blijven ontdekken, vind ik. Zo verhuis ik één keer per jaar een weekje naar de Loire Atlantique, waar, vlakbij St. Nazaire (van de scheepswerven), Le Pouliguen ligt. Een totaal ander Frankrijk, bijna in niets te vergelijken met de Provence. Met ook alweer heel wat anekdotische verhalen en belevenissen. Hier zijn wat opmerkelijke zaken uit die contreien, wederom bespiegeld vanuit een Nederlands-Provencaalse achtergrond.

Afstand
Het is een zogezegd takke-eind rijden. Bijna 1000 kilometer vanaf Mirabel. Maar dan heb je ook wat. Afstanden worden sowieso voor Fransen en binnen Frankrijk vaak anders ervaren. Je zit nu eenmaal al snel een half uur in de auto, als het niet een uur is, om een boodschap te doen bij Ikea, Leroy Merlin of anderszins. Het went. Ik heb wel eens het idee dat door die lange afstanden, die meestal in co-voiturage (carpooling) met kennissen die ook behoeftig zijn worden afgelegd, de mate van verbale uitwisseling die Fransen hanteren bepaald wordt. Oftewel, in auto’s wordt wat afgeleuterd. Hierdoor is denk ik ook het succesvolle concept “Blablacar” ontstaan.

Op internet kun je een rit inschrijven en mensen die interesse hebben melden zich daarvoor aan en betalen een bescheiden bijdrage. Blabla vanwege dus de vaak toch wel interessante gedachtenwisselingen.

Le Pouliguen
is een prachtig voorbeeld van een vissersdorp dat uit het vrijwel niets een gezellig toeristisch oord werd, met behoud van zijn eigenheden. De buurvrouw, La Baule, zag dat anders. In La Baule, net aan de overkant van de jachthaven, komt de chique uit Nantes zijn weekenden doorbrengen.

Echt waar, jongemannen met de geknoopte trui over de schouders en dames in de lokale wax regenjas met de blauwwitte strepen, maar oh zo bourgeois daaronder en daarboven: je ziet het er dagelijks.

Men golft en tennist daar volop: zo niet in Le Pouliguen. Daar kijken ze ernaar en halen er hun schouders bij op. Die luttele meters tussen La Baule en Le Pouliguen schelen ook honderden euro’s per m² woonoppervlak.

Loire Atlantique
Deze streek maakte vroeger deel uit van Bretagne, toen dat nog vele malen groter was. Het wordt plaatselijk als een groot complot ervaren om Bretagne administratief op te delen, onder andere dus in het nietszeggende Loire Atlantique, want zo ontneem je ze hun spreekrecht, de Bretonnen. Het is echt niet voor niets dat Asterix daar werd gesitueerd door Goscinny en Uderzo.

Bretonnen, dat zijn de Friezen van Frankrijk, denk ik wel eens. Ze zijn anders. Ze willen tot op zekere hoogte best meewerken, maar leg ze geen strobreed in de weg, want dat geeft extreme heisa.

Bretonnen
Onze honneponnen (vrij naar de Nederlandse vertaling van Obelix’ lied) zijn dus een slag apart. Elk weekend gaat de jeugd (maar niet alleen die) uit en zuipt zich zo’n slag in de rondte dat de auto vaak aan de kant moet blijven van de Gendarmerie. Op mistige zondagochtenden zie je daar dan ook heel wat verlaten wagens langs de kant van de weg.

Drankmisbruik is een groot lokaal probleem in Bretagne, begrijp ik van allerlei kanten. Bier en cider, maar ook wel wijn en illegaal gestookte (but of course) jeneversoorten zijn hier debet aan. Ze gaan gewoon hun eigen gang daar. En er is een zekere vorm van gelatenheid van de rest van Frankrijk te bespeuren als je dat wat diepgravender aankaart. Tja, Bretagne hè. Anders.

Markt
In Le Pouliguen is elke dag markt. Net naast de haven op een binnenplaats staat een vaste opstelling waar de handel wordt uitgestald door lokale commercanten. Heerlijke verse vis, schaal- en schelpdieren, verse groente en fruit, kaas, worst, alles voor een zalige maaltijd is er te koop.

De oestermevrouw begroet alle mensen, of ze ze nu vaag of goed kent, heel persoonlijk. Er komen natuurlijk heel wat toeristen, of beter, tweede huisbezitters, die ze niet vaak ziet, maar ze heeft er haar hobby van gemaakt om ze allemaal min of meer te herkennen. Ook de vele opa’s en oma’s die er met hun kleinkinderen in de schoolvakanties heen trekken zijn graag geziene gasten.

Landschapsschoon
In het binnenland van Le Pouliguen ligt Guérande, misschien bij sommigen onder u bekend van het zout. De talrijke zoutpannen van Guérande zijn gewoonweg schitterend om te fotograferen.

Ze liggen er al zo sinds de Romeinse tijd. Het bezoekerscentrum, dat gidsen levert, is erg geliefd in de streek, want dit is ook een erg interessant fenomeen, die zoutwinning uit de Atlantische oceaanwateren. Er komt geen enkele machine aan te pas en dat is niet zo vanuit bezuinigingsoogpunt. Het kan gewoon niet anders dan met de hark en de schep.

Stedenschoon
Nantes, Vanves en Rennes zijn de wat grotere plaatsen in de buurt die de moeite waard zijn om te bezoeken. Met name Nantes is erg statig, als je dat bezoekt zie je waar de La Baule-chique vandaan komt.

Bretagne is van oudsher ook overwegend katholiek, waardoor de kerken en kathedralen rijk en fraai getooid zijn.

Opvallend Bretons kenmerk
Natuurlijk leven veel Bretonnen uiteindelijk in Parijs, want als je ècht wat wilt… Ik heb er heel wat ontmoet daar en ze hebben allemaal een belangrijk kenmerk gemeen: ze vragen je honderduit over hoe het gaat met je familie, met naam en toenaam, of die en die al is hersteld van dat of dat, hoe het huwelijksfeest van zus en zo is gegaan, en was de familiereünie leuk etc etc. Ze onthouden ALLES. Maar ze zullen je nooit vragen hoe het met jou gaat, heel bijzonder. Nee, zeggen ze dan, dat zie ik vanzelf wel. En dat is waar.

Zelf ervaren?
Het ligt natuurlijk niet naast de deur, Zuid Bretagne, maar het is echt een ontdekking. Het klimaat daar staat de groei van mimosa en palmbomen toe. De prachtige oude huizen, helaas afgewisseld met lelijke flats langs de lange Baie de la Baule, zijn juweeltjes om te bestuderen. Dus een keertje wat anders dan de Provence en toch Frankrijk? Ik kan het u aanraden.