Le boulanger et la boulangerie

In Mirabel hebben we een tweetal prima bakkers. De ene bakt nog echt aan huis, zijn bakkerij zit (misschien al een eeuw) onder de winkel, de andere krijgt het brood dagelijks vers van de echte bakkerij uit Aubres. De smaak van beide broodsoorten is goed, de keuze ruim bij beiden. Maar we mogen ons in de handen knijpen met 2 bakkers op loopafstand van de gîtes, want het wordt een steeds zeldzamer verschijnsel. Hier een stand van zaken.

Bakkers in Frankrijk
Hoe het begon? Iedereen had zijn eigen broodbakoven. Elke boerderij was voorzien, maar naar mate de mensen dichter bij elkaar kropen in dorpen, was het eenvoudiger om een gezamenlijke oven te delen.

En daarna werd het simpeler om een professional aan te stellen die brood bakte voor iedereen. Wie weet is daar de bij wet geregelde broodprijs van afkomstig: een baguette (250 gram stokbrood) mag overal 87 centimes kosten en niets meer. Een pain (wit brood, 500 gram) 1,36 euro. En alles wat anders heet is “fantaisie” en mag de prijs krijgen die de bakker ervoor hebben wil.

Bakker Olipain in Mirabel
Nu de supermarkten sinds enige decennia ook brood verkopen, hebben bakkers het moeilijker gekregen en zoeken zij steeds weer naar nieuwe producten. De bakker in Aubres heeft er een passie van gemaakt.

Hij zat in het begin in Mirabel met zijn bakkerij, maar kon niet genoeg uitbreiden met zijn laboratorium. Daarom is hij naar Aubres verhuisd, maar liet wel zijn winkel in Mirabel, l’Olipain, open, die net achter de fontein en de plataan zit.

Bakker Payan in Mirabel
Deze bakker is een schoolvoorbeeld van hoe het altijd ging in het dorp en niet alleen in het onze. De bakkerij zit onder het huis en is zeer oud. Hij zat er al in WOII, maar vermoedelijk nog veel langer. Dochterlief heeft als kind van 5 nog croissantjes helpen maken in die bakkerij, om 4 uur ’s ochtends, want wij woonden toen in de straat en kenden de toenmalige bakker redelijk goed.

Bakker Payan met vrouw en dochter bij hun kerststal

Nooit is er daar meer dan één bakker geweest, en altijd stond diens vrouw in de winkel om het brood te verkopen. Klassiek. Hij presteert het nog altijd om te overleven, ook al vernieuwt hij nauwelijks.

Supermarktbrood
Tot mijn verbijstering ontdekte ik van de week dat Intermarché in Nyons in de “bakkerij” uitsluitend nog diepgevroren en ontdooid brood verkoopt. Non mais. Het smaakt inderdaad niet zo lekker, maar soms heb je haast en moet je wat.

Dus nu is dat geen optie meer voor mij. Bah. Het speelt misschien ook een rol dat de mevrouw die daar al sinds een paar jaar in de winkel staat werkelijk een toonbeeld is van “oh jee, een klant. Wat storend”. Ik ben daar wat gevoelig voor, helaas.

Franchise brood
Ik weet niet wat het is wat het brood van Marie Blachère zo zalig maakt, maar het is een feit dat iedere keer als ik daarmee thuiskom het binnen de kortste keren op is. Marie Blachère is een bakkersketen die bakt in de winkel. Overal in de streek vind je die winkels: Nyons, Valréas, Avignon, Orange…

Bovendien 4 baguettes voor € 2,95. Tel uit je winst. Maar al kostten ze de gewone prijs, ik zou ervoor zwichten. Ik snap ook dat ik daarmee de lokale ondernemers niet steun, maar smaak is toch een ding. En parkeergelegenheid, laten we die vooral niet vergeten.
In Vaison vinden we ook twee bakkerijen met parkeergelegenheid die het prima doen.

Zelf ervaren?
Ik zie altijd mijn gasten ’s ochtends vers brood gaan halen in het dorp en gelijk hebben ze. Het is een heerlijke ochtendwandeling van een minuut of 10. Kan het romantischer en Franser? De afzet van croissantjes in de zomer is vele malen hoger dan in de winter, zelfs als je dat relatief ziet ten opzichte van het aantal klanten, want wij, Fransen, eten eigenlijk alleen op zondag croissants. Ik ben blij dat mijn gasten ruimschoots goed maken wat ik laat liggen om de lokale commercie te steunen. 😉