Makelaardij: een dag van grote contrasten

Naast de gîtes- verhuur houd ik me ook bezig met makelaardij-werk. In Frankrijk gaat dat een beetje anders dan in Nederland. Ik werk voor een makelaar die een internationale markt bedient: mensen vanuit letterlijk de hele wereld die een huis in Frankrijk willen kopen of op de markt willen brengen komen bij ons. Leggett Immobilier is al 6 jaar op rij verkozen tot de beste makelaar van Frankrijk door de internationale cliëntele, dat zegt natuurlijk ook wel wat. Ik werk met plezier voor dit bedrijf. En gisteren was weer zo’n dag dat je denkt: wauw, zijn er grotere contrasten denkbaar?

Ochtend
We zijn vroeg gestart, want om half negen stond ik op de stoep van een nieuw huis om in de verkoop te nemen. Een net nieuw gebouwd pand in Nyons. Tegen de berg aan alsof het er altijd gestaan heeft.

Prachtig uitzicht over het Eygues-dal, geen inkijk, leuk zwembad, en net een home staging-proces achter de rug. Het was overigens de eerste keer dat ik home-staging meemaakte hier.

Nou, de foto’s spreken voor zich! Alles was bijzonder professioneel aangepakt door de eigenaren. Het gras keurig gemaaid, het huis optimaal schoon en modern ingericht. Leggett’s en mijn inbreng zou de eerste ervaring zijn voor deze aanbieders, maar ze denken dat ze me vaker gaan vragen voor projecten, want ze doen dit bouwwerk meer. En de internationale cliëntele, die in eerste instantie altijd lijkt te komen voor “vieilles pierres”(oude stenen) haakt vrijwel altijd af als ze zien hoe donker dergelijke echte Provencaalse huizen zijn. En gaat op zoek naar een moderner pand, zorgeloos, 10 jaar garantie etc.
Ik geef toe: ik hoor eigenlijk niet mijn mening te geven over een pand, maar dit is echt een beauty. Dat zegt echter helemaal niets, helaas, want mijn smaak is niet die van de koper. Maar goed, enthousiasme is ook iets.

Laat in de ochtend
Een tweede afspraak, dit keer in het dorp Les Pilles. Een mevrouw die haar dorpswoning wil verkopen. Liggend aan de doorgaande weg in Les Pilles, waar al het (vracht)verkeer overheen rijdt tussen Gap en Nyons.

De enige “buitenkant” is een balkon van 7m², boven die weg, wel te verstaan. Binnen een keurig bijgehouden huis, ik zie ze wel eens anders, maar, zoals dat hier altijd gaat met dorpswoningen, veel trappen en weinig licht. Wat moet je daar nu van denken? Dat is alle zeilen bijzetten om met de bijzonder aardige mevrouw mee te denken: wat kun je hiervan maken? Een prachtig dakterras met bergzicht aan de andere kant, ah oui, zeer zeker. Beneden in de voormalige smederij is ruimte voor een fietsenwinkel of iets dergelijks. Waarom niet? Out of the box denken, dat is vaak mijn rol in deze.

In de middag
Ook in Les Pilles, ik was er toch!, even een Te koop Leggett-bord ophangen op een nieuw in de catalogus verschenen pand.

Een renovatieproject aan de Eygues, kan iets heel moois worden en kost nagenoeg niets. Zo’n te koop bord is een onderhandelingsproces. Vaak is het niet zinvol, want geen mens komt erlangs, maar in dit geval zeer zeker wel. Het pand ligt namelijk aan een veel gebruikte fietsroute.

Later in de middag
Fotoverwerking van de dag. Voordat de handtekening onder het verkoopcontract staat kies ik ervoor alleen de gemaakte foto’s te uploaden en het allernoodzakelijkste in ons, overigens perfecte, systeem te zetten om het mandaat te kunnen genereren. Hoe vaak het me al niet is overkomen, zoals twee weken geleden, dat een verkoper aardig is, meedenkt, meewerkt etc., en NOOIT meer iets van zich laat horen… Dus geen energie verspillen, dat is erg belangrijk hier. Wat die bewuste verkoper bezielt, ik weet het helaas niet. Ziet hij ervan af? Geen probleem maar ZEG dat dan even. Nee hoor, zo is de Provence niet. Je zegt gewoon niets meer. Ook niet nadat je tweemaal daags gedurende een week voicemails hebt ontvangen met het vriendelijke verzoek om even terug te bellen, want er is iets niet duidelijk. Dat is niet altijd makkelijk om te snappen voor een “Nordique” zoals ik.

Dubai en Canada
Een mevrouw uit Dubai, die terugkeert naar Frankrijk, wil meer informatie over een pand in Vaison. Even skypen dus: wat zoekt u precies? Waar? Interessant gesprek, ze komt langs in mei.
Een meneer uit Canada is ideeën aan het ontwikkelen omtrent een condo met B&B aan de Côte d’Azur. Volgend jaar te openen. Dat is nogal ambitieus, zeker omdat zijn vraag aan mij ging over een pand in Cairanne en dat niets van doen heeft met de Côte d’Azur, want dat is 4 uur rijden verderop. Canada is groot, maar hier is dat een grote afstand. Hij heeft een budget van 2 miljoen, dat lijkt heel wat, maar aan de Côte d’Azur worden ze pas boven de 5 miljoen enthousiast. Oh ja, er is een leuk hotelletje te koop in zijn zoekgebied, St Tropez, 3 sterren, 12 miljoen euro. Nog even sparen en et oui, nog even een paar keer Frankrijk bezoeken, om te weten wat waar nou eigenlijk ligt.

Gisteravond
Onze projectontwikkelaar pakt door, hij heeft het contract al elektronisch getekend. Ok, dat is dan even aanpakken voor mij, want dan gaat de advertentie snel on line. Zeker als het weekend aanbreekt is het belangrijk om een goede beurt te maken voor de zoekende cliëntele. Dus foto’s bewerken, teksten schrijven in het Frans en in het Engels. Om 20 uur is alles af en zijg ik voor het journaal neer.

De mevrouw in Les Pilles doet er iets langer over om te tekenen, dan staat er alweer een mentale notitie dat ik haar dinsdag uiterlijk even bel: zijn er nog vragen?

En het werk hier
Nevertheless gaat het voor de gîtes ook gewoon door. De bedden zijn vandaag door lieve en sterke vrienden uit de gîtes gehaald en de nieuwe kunnen nu worden opgebouwd. Weer een stapje!

Zelf ervaren?
Wie een huis wil kopen in Frankrijk doet er eigenlijk heel goed aan om eerst eens te huren op verschillende plaatsen. Dat is de beste manier om te leren waar het prettig toeven is. Zo zou ik Tulette ernstig ontraden wegens de Mistral. Die is er niet altijd, maar àls ie er is… Ik verkies dan ook om huizen in Tulette die te koop zijn ietwat links te laten liggen, tenzij het erbij staat dat het huis op een beschut plekje ligt.