Huisje bouwen in de Drôme

Een huis bouwen in de Drôme. Dat heb ik nu al een paar keer mogen doen, en deze keer is denk ik de laatste. Alhoewel, je weet het niet.
In november is men gestart onder de bezielende leiding van “mijn” architect, en we zijn er bijna. Eind april. Niet gek qua doorlooptijd. We (ze) hebben 2 weken vertraging opgelopen wegens regen in december. Tot 15 mei mag iedereen nog klussen en dan… gaat het boetebeding in. Hier enige belevenissen in de tussentijd.

Arabisch
5 Marokkaanse mannen trekken de ruwbouw op. Ze spreken onderling berber, geloof ik, en ik heb al wat woordjes geleerd. Kauwa bijvoorbeeld, koffie die stijf staat van de suiker, dat ken ik nu wel. En als je goed luistert, hoor je ook Frans-Arabische termen. Le bled, bijvoorbeeld, dat is het geboortedorp of -land. Een uitdrukking die intussen alle Fransen hanteren.

Ze worden, naar mijn idee, helaas in onze contreien een beetje ondergewaardeerd. In elk geval is de relatie die wij hebben met deze heren heel hartelijk. We hebben samen pizza’s en veel kauwa genuttigd, ze helpen mij in de fase van inhuizen met sjouwwerk en we hebben afgesproken dat we de inwijding gaan vieren met een couscous-festijn, in juni. Mèt de echtgenotes, waarvan één mevrouw die couscous gaat klaar maken. Ik verheug me nu al. Intussen staat er een pand dat keurig gebouwd en solide is. Dat kan niet van elk pand op mijn lotissementje gezegd worden.

Les corps de métier
De kreet corps de métier is een samenvatting van alle vaklui die er aan een bouw te pas komen. De aannemer, de loodgieter, de plaquiste (gipswanden-plaatser, geen idee hoe dat heet in het Nederlands, later: na hulp van een Nederlandse vriendin: een stukadoor), de elektricien…
Weliswaar vraagt “mijn”  architect in zijn hoedanigheid van projectleider verschillende offertes aan, maar steeds weer komen ze uit op een zelfde ploegje. Ze kennen elkaar onderling zo goed dat ze een handje helpen en vooruit denken voor de ander. Voor de opdrachtgever betekent dat veel minder sores en vooral: het werkt gewoon in een prima sfeer. “Ik heb gisteren Bouzigues (de loodgieter, nooit aangeduid met zijn voornaam, altijd alleen met zijn achternaam) even gebeld”, dixit Rachid, de aannemer, “want als ie vandaag komt om X te doen, scheelt hem dat later 2 dagen boor- en vulwerk”. Dat is gewoon klasse, zeker voor Provençaalse begrippen.

Leidingen
Na de ruwbouw komen de leidingen. Ik geef het toe, deze mevrouw heeft qua elektra en ethernet nogal wat noten op haar zang, dus het was een spinnenweb, voordat de vloer dicht werd gegoten.

Leidingen lopen hier over de betonvloer, niet over muren, en worden afgedekt met een laag “chape”, een soort heilig moment. Als de chape komt heb je niets meer te vertellen, ofwel, kan er niets meer anders.

Hoofdleverancier
De firma Augier in Vaison is de leverancier van vrijwel alle materiaal, stenen, beton, gehuurde machines, zo ook van de ramen en deuren. Nee, dat is niet de goedkoopste, maar ze doen een behoorlijk goede klus. Ze houden voorraden als het even nog niet uitkomt om te leveren of op te halen.
Intussen weten ze daar vrij nauwkeurig wie “Madame Borg” is, van de tegelmevrouw tot en met de vloerenmeneer en de kozijnen/deuren-man.


Intussen liep er ook nog een order voor een aantal nieuwe luiken voor de Françonne. Die meneer, weer een andere, begreep na enige tijd pas dat hij met een tijdelijk tamelijk grote klant van doen heeft, want die luiken gaan op de bedrijfsnaam.
Gisteren, toen ik de vloerdelen op kwam halen, zag ik hun magazijn waar indrukwekkende kwantiteiten aan op naam gestelde spullen liggen. Ik begreep waarom ze sinds kort wel een einddatum stellen dat je je zooi moet ophalen.

Vloertje leggen
Vloertje leggen

Luchtdichttest
Het meest spectaculaire vond ik de luchtdichttest. Omdat ik nu bouw zijn de milieu-eisen natuurlijk weer een stuk scherper dan in pakweg 2004-2005. Het pand mag geen tochtplekken hebben. Hoe test je zoiets? Ze zetten de ruwbouw, de plaquiste plaatst isolatiemuren aan de binnenkant, de menuisier (timmerman, maar omdat het allemaal PVC-kozijnen en -ramen zijn, komt er geen timmerwerk aan te pas, wel in royale mate een kitspuit) plaatst alle deuren en ramen. Dat is het moment dat er een firma langskomt die met een grote ventilator in een buitendeuropening (met eromheen een soort rubber mat) de zaak onderdruk geeft. Hij trekt dan lucht uit het pand.

De plaquiste loopt daarna met die firma door het huis en met de hand voelen ze al waar er tochtplaatsen zijn. Dat wordt ook nog eens gemeten en gerapporteerd. Vervolgens mogen de loodgieter en de elektricien erin die naar hartelust gaten boren overal, ook in de buitenmuren… ja, milieu-eisen. Zij worden wel geacht die gaten ook weer netjes aan te smeren. Het eindrapport is een briefje wat de gemeente moet hebben om je huis “af” te verklaren. En vanaf dan mag je natuurlijk OGB betalen.

Belastingen
Typisch Frans dingetje: als je nieuwbouw overweegt zegt een architect of aannemer al gauw (wanneer zijn offerte een wat zuinige blik van de klant oplevert): “Houdt u er rekening mee dat u 2 jaar lang geen OGB hoeft te betalen?”. Dat is waar, en dat scheelt wel, maar… gedurende die 2 jaar krijg je wel een aanslag van de gemeente die taxes d’aménagement (inhuis-belasting) heet. En die is even hoog als de OGB. Ze zijn niet gek.
Nog een leuke taxe: de archeologie-tax. Elk nieuwbouwproject hier is daaraan onderworpen. Ook al komt er in de verste verte geen archeologische dienst langs, je bent die taxe verschuldigd. En het is ook weer niet zo’n bedrag waarvan je zegt, ach, nou ja, toe maar.

Buren
Ik woon straks in een buurtje. Met aan de ene kant het lotissement met 7 buren, van alle soorten samenstellingen, gezinnen en alleenstaanden, en aan de andere de épicerie met een terrasje waar je koffie kunt drinken, alsmede een groot blok sociale woningbouw. Mijn naaste buurman is blij met mij en mijn bouw, want zijn garage was nu niet bepaald 100% goed gefundeerd. Daar hebben wij wat aan gedaan, zeggen “mijn Arabes” dus trots. Die valt nu niet meer om!

Zelf ervaren?
Nee, u komt met vakantie, u bouwt hier niet en heeft geen plannen daartoe. Maar ik denk dat het wel leuk is om te weten hoe dat hier zo’n beetje in zijn werk gaat. Met allemaal verschillende bedrijfjes die u rond ziet scheuren in busjes en pick up vrachtwagentjes, met hun materiaal al dan niet netjes geordend in de laadbak.